Het begon allemaal in 2003. De frettenopvang was opgedoekt omdat we geen tijd meer hadden. Al onze tijd ging naar de winkels die we hadden overgenomen van mijn ouders. Ik had al een paar keer geoppert om een hond erbij te nemen. We hadden nog 6 fretten overgehouden aan de opvang. De hond kan mee naar de winkel in Zutphen waar ook een patio was, dus kon de hond ook buiten liggen. Ivo had zo zijn twijfels. Ik zat op internet, op marktplaats waar ik nu echt niet meer zoek naar honden. Er kwam een advertentie langs met ‘gratis..... In eerste instantie weet je niet wat je ervan moet denken. Toch open ik de advertentie en zie een foto van een jack russel en een grote kruising berner sennen en border collie. Die laatste kon wel eens onze deurmat zijn, want ja het moest geen jonge of drukke hond zijn natuurlijk. Ivo zei meteen: reageer maar en dat heb ik gedaan. Voordat we het wisten zaten we s’avonds in de auto op weg naar Tilburg om Spike op te halen. Daar aangekomen was Spike meteen gek van Ivo en dus namen we hem. Vanaf Maandag 29 sept hadden we dus ook een hond in huis.

Maar wat was ie dik en ja op de weegschaal was hij dus 64kilo, AFVALLEN dus!!!!!! Met sperciebonen is dat goed gelukt naar 42 kilo, meer kregen we er niet af. Regelmatig gingen we met vrienden en hun honden het bos in of naar het hondenstrand.

Naar de winkel gaan vond ie geweldig, als ie de deur uitging stond ie al te springen en te blaffen en dat voor een 8 jarige. Spike ging eigenlijk overal mee naar toe, het was een makkelijke hond. Op visite, op vakantie enz. Ook het racen, hij ging zelfs achter Ivo aan als hij de motor startte en ff warm ging rijden.

Omdat Spike altijd met Ivo meeging miste ik eigenlijk nog steeds het gezelschap van een hond en zat weer op internet te speuren en kwam natuurlijk steeds meer website’s tegen. Zo vond ik Moya in December 2005 op de website van Tenderduwtje.be

Moya was een Husky van tussen de 13 en 16 jaar met 1 blind oog en harstikke doof. Wie wil die hond nou hebben, die gaat nooit een huisje vinden! En daarom zijn wij met ons gekke kop in de sneeuwstorm op 30 december naar Sint Truiden, Belgie gereden. Berno reed en Spike in de kofferbak. Moya was de asielhond, ze liep daar lekker los tussen de medewerkers. Die hadden ook flink verdriet dat ze met ons meeging, maar waren er ook weer blij om.

Moya is eigenlijk de gangmaker van het feit dat wij ons gingen concentreren op senior honden. Er zijn genoeg oudere honden en vaak mankeren ze wat aan hun gezondheid. Wij vinden dat geen probleem en de financien zijn er ook voor. En zo niet dan maar een keer geen spijkerbroek! De volgende dag vierde we met alle vrienden en honden oud en nieuw, Moya voelde zich meteen thuis tussen het gezelschap. Spike was bang voor vuurwerk en op 31 december deed ie dan ook de heledag niet zijn behoefte. Je raad het al, een kwartier voor 12 uur hield ie het niet meer en plaste binnen voor de schuifdeur van Berno. Voordeel voor Moya was, die hoorde het vuurwerk niet en Nero ging na 12 uur mee om de deksel van de melkbus na elke klap weer op te halen. Moya bleek wel andere problemen te hebben en dat was blaasgruis.

s’nachts kon ze haar plas niet ophouden en elke ochtend was het raak. Speciaal voer hielp wel wat maar een luier om was toch de beste optie. Een construcie bedacht dat het ook bleef zitten en ja hoor dat werkte prima. Ze had een mooi huiltje het klonk als doofstom.

Op een gegeven moment hadden we een aanhangertje voor achter de fiets gekocht want het kleine stukje naar de winkel duurde een half uur. Leuk vond ze de aanhanger niet om in te zitten maar het was maar van korte duur en je begrijpt dat we heel veel bekijks hadden.

Ondertussen had ze een flinke aanval gehad en daar kwamen er zo af en toe nog een aantal van. Totdat het krijsen werd en op straat spartelen. 7 maanden heeft ze nog een leuk leven gehad, in aug 06 hebben we haar in laten slapen. Met de gedachten dat zij de aanstichter is van ons nu goede doelen werk zal ze altijd speciaal voor ons blijven. Helaas een maand later was ook Spike na 3 jaar aan de beurt. Begin september gingen we een week naar Kreta en was Spike de eerste helft v.d. week bij Magda, zij had nog niets gemerkt. En de tweede helft bij Harry en Ali. Die vonden dat Spike niet helemaal was zoals ie moest zijn, maar ja je denkt ook dat hij ons mist. Op Kreta zaten wij op donderdag (de dag van de oppaswisseling) met een stel uit Arnhem te praten over de huisdieren en wat je zou doen als je dier in jou vakantie zou overlijden. Hun wilde dan naar huis en wij zeiden dat we het niet eerder wilde weten dan bij thuiskomst omdat je toch niets meer kan doen. In dit geval bij Spike was dat ook zo. We kwamen met de trein aan en Harry, Ali en Spike stonden op het perron te wachten. Het eerste wat ik zei tegen Ivo”wat ziet Spike bleek” Lusteloos, niet eten, niet uit willen. De volgende dag direkt naar de dieren arts, zij stuurde ons door naar Utrecht om een echo te laten maken. Als we geweten hadden wat er toen uit kwam, zij had al een vermoeden, hadden we nooit in de auto gestapt met Spike. Hij had een gezwel in zijn buik die geknapt was, al het bloed zat in zijn buikholte, vandaar dat ie zo bleek was. We hebben hem daar meteen laten inslapen, het deed hem al genoeg pijn. Ik had al wel weer naar honden gekeken, maar eigenlijk was ik nog niet zover maar Ivo miste Spike als gezelschap heel erg dat we al na 2 weken toch weer een nieuwe hond gingen ophalen. Ivo z’n oog was gevallen op Micha, een Alaskan Malamute van 10 jaar.

Ze zou wegloop neigingen hebben, nou ja dat zien we wel. Nou dat viel reuze mee, ze had het niet zo op kleine hondjes. Een bordje op de deur van de winkel dat er geen honden binnen konden komen was dus gewenst maar verder ging het goed. Na een paar weken dacht ik ook een hond gevonden te hebben. Micha achter in de auto, op naar zeeland. Daar zat Steffie een kruising collie/ husky.

De ellende begon al in de auto dat Micha haar niet dulde en ze zat de heleweg naar huis bij mij voorin. Thuisgekomen gedroeg ze zich wat angstig maar ja een nieuw huis!!! Maar die angst werd alleen maar erger. In de winkel kroop ze ergens bang onder en kwam er niet meer onder vandaan. Steffie was duidelijk gelukkiger in de opvang in Zeeland en ze is daar ook weer naar terug gegaan. Steffie is uiteindelijk opgevangen in een rustig huishouden.

Micha begon na een maand raar gedrag te vertonen. Te grommen en zelfs te happen, gelukkig niet doorbijten. Ook mij heeft ze in mijn arm gepakt maar ik heb me er meteen overheen gezet anders zou ik bang blijven voor d’r. Ze was van de ene op de andere dag heel éénkennig geworden. Voor Ivo ging ze door het vuur. De rest van de wereld kon een grommetje krijgen. Volgens de dierenarts had het waarschijnlijk met dementie te maken. Als ze iets gedaan had dan kwam ze naar aanleiding van onze boze reactie haar verontschuldigingen aan bieden. Dat zag je aan d’r ogen. Andere honden was helemaal niet gewenst en dus met de vrienden honden ging het niet makkelijk en konden we haar ook niet altijd meenemen. Voor Ivo was het geestelijk zwaar om maar op te letten dat ze anderen niets deed. Maar we ontvingen veel liefde van d’r en je kon aan haar merken dat ze op de plek was bij ons. Als we gingen wandelen dan mocht ze los en dan maakte ze overal plezier mee van rondjes draaien tot snuit in de sneeuw. Maar haar achterpoten hadden het moeilijk en eind febr. 2008 besloten samen met de dierenarts dat dat geen leven meer was, niet meer zelfstandig kunnen opstaan en lopen. Aangezien met Micha geen andere hond in huis kon zijn was ik toch al weer websites aan het afspeuren en ik vond op de website van colli in nood (Scampy) Izzy, een border collie van geschat 12 jaar. Ze was aankomen lopen bij Willemien, maar zij had al 2 honden in huis en wilde toch kijken of er iemand was die de zorg over wilde nemen. Izzy was vies en vermagerd aan komen lopen. Willemien heeft in 6 weken tijd haar weer prima op gewicht gekregen en gezond, maar die achterpoten en dat rare plassen bleef. Met speciaal seniorvoer voor gewrichten hebben we Izzy d’r rug en poten gestrekt gekregen en kon ze achter de frisbee aan.

Ze was gehoorzaam en lief voor iedereen, kinderen vooral en altijd spelen. Ze had de eer mee te mogen op onze luchtgekoelde volkswagen alpentour. Met wat schuivers van de achterbank en flink spelen op campings met kinderen heeft ze naar ons idee d’r tijd van haar leven gehad.

Na de vakantie was Ivo er weer aan toe om een hond uit te zoeken. Zijn oog was gevallen op de berner senner Bo. Toen we contact zochten met het asiel kregen we te horen dat hij kanker had en niet geplaatst zou worden. Maar zei de asielhoudster ik heb een border collie van 12 jaar die verzorging nodig heeft. Amos had een longontsteking gehad die niet behandeld was. Zij had Amos bij een ander asiel weggekaapt vanwege de slechte verzorging. En dus gingen wij Amos halen, Best een hoopje ellende, zou het ons lukken om hem nog happy te krijgen?

Slechte poten en nog medicijnen. Heel veel hoesten maar dat kregen we weg en eigenlijk knapte hij wel op. Maar we waren ook vaak bij de dierenarts. Elke dag gingen deze 2 mee naar de winkel´s en kinderen kwamen speciaal met Izzy spelen. Spelen was belangrijk voor haar. Amos probeerde ook achter de bal aan te rennen maar dat was wel veel gevraagd van zichzelf. Maar dat hij een poging deed!!!

Maar ook zijn poten begaven het en in dec. ´08 lieten we hem ook naar de engeltjes gaan. In Januari ’09 kreeg Izzy een aanvalletje, met extra medicijnen kreeg we haar toch weer op de been, maar wel slechter eruit gekomen. Ondertussen hadden we 2 sledehonden ontdekt die al 1,5 jaar zaten te wachten op een goed baasje, weer in Belgie!!! Maar ja 2 stuks en 1 is 3 in huis, daar moesten we even over denken. De medewerkers zagen het wel zitten en dus waren ze welkom. Het ging om moeder Kaya en zoonlief Nookay, alle 2 kruising Husky en malamute van 13 en 11 jaar.

Verrassend was dat op het forum van het asiel de oude eigenaresse haar honden in de gaten hield en zo kwamen we dus meer te weten over deze 2. Meestal weet je niets over de honden in het asiel en was dit een uitkomst om wat achtergrond info te hebben. Dat we dan even vergeten het te gebruiken en dat daardoor mijn Dr. Martens schoenen aan diggelen werden geholpen dat is dan eigen schuld!!! Kaya kan niet los lopen maar Nookay verlaat zijn moeder niet en kan dus wel los langs het meer lopen. Verrassend dat ze alle 2 ook gek zijn op water.

Het zijn eerste klas luiwammessen en heel lief. Maar Izzy had het niet zo op de concurrentie en liet dat ook duidelijk weten. Vrouwtje mocht niet overlopen en daar zorgde ze dan ook voor dat dat niet gebeurde. Heel veel aandacht vragen maar langzameraan zag je haar slechter lopen en bal gooien was na 5x gooien ook over. Dan was ze bekaf. Maandag 6 april besloten we haar in te laten slapen. Ze liep op haar ellebogen en met d’r neus bijna op de grond. We hebben het laatste half uur nog wel gespeeld voor zover ze de bal kon pakken. Kaya en Nookay hebben het residance voor zichzelf en kunnen hun avontuur van kennels gaan vergeten en lekker banken en grote kussens in beslag gaan nemen, ja ze worden verwent, zoals alle honden die we gehad hebben. Dat mag ook op hun oude dag!!!


Vakantie is in zicht en we gingen en weekje naar duitsland met vrienden, Frits, Hannie en dochter Doreen. Kaya en Nookay mochten natuurlijk ook mee en wat een lol!

Konijnen jagen daar waren ze de hele dag druk mee, we hadden geen kind aan ze. Ze ook ook wel lui hoor voor sledehonden!


Nookay had wat last van z’n oren een soort allergie. De hele zomer ging het goed en we zeiden dat we eindelijk 2 gezonde honden hadden, geen medicijnen. Tuurlijk moet je dat soort dingen ook niet zeggen. In september wilde we toch die oren nog eens goed laten onderzoeken, hij piepte zo af en toe erom. Een allergie, speciaal voer en dan moet het beter gaan. En na een week ging het ook beter. Donderdag 24 sept was Nookay happy en Ivo dacht eindelijk dat gaat goed. Diezelfde dag vrat Nookay een schoen op. Niet leuk maar verdwijnt vanzelf weer in het afvalsysteem. Maar de volgende dag was hij helemaal niet lekker en verstopte zich in struiken en had helemaal geen zin. Zat die schoen hem toch dwars? Wat middeltjes ertegen gekregen van de Dierenarts en maar zien. Maar het ging niet beter. Sávonds om kwart voor 10 nog met Roel gebeld, morgen kijken we wat we doen kom meteen om 9uur maar. Ivo en ik hadden alle 2 geen lekker gevoel maar ja wat kun je doen, de pijnstiller hielp niet. Toch maar gaan slapen en de volgende ochtend wordt ik wakker en ga meteen naar beneden. Hij lag buiten, maar ademde niet meer. Achteraf is het gelukkig een natuurlijk dood geweest, hij heeft geen pijn gehad want alles was goed en er zaten nog maar 3 kleine stukjes leer in zijn maag, dus de schoen was zeker niet de boosdoener. Deze situatie was vreemd voor ons maar voor Nookay gelukkig geen lijdensweg. Maar we waren wel kapot van, onwerkelijk zo plotseling.


Nu Kaya alleen is neemt ze het ervan, 11 jaar lang je zoon bij je hebben voelt voor een hond als niet vrij zijn. Nookay was zo afhankelijk van haar dat ze nu echt loskomt. Ondanks het grote verdriet van Nookay was ik toch wel weer aan het kijken of het lege plekje weer opgevult kon worden. Ik had een mooie bordercollie gespot op collie in nood.

Noah was haar naam en was 12,5 jaar. Een hond met stamboom nog wel, maar dat is voor ons niet belangrijk. Ze heeft 42 puppies op de wereld gezet, 2x 10pups en 2x elf pups. Dus je raadt al dat ze niet zo gek is op andere honden maar met kaya ging het best goed, waarschijnlijk omdat ze kennis maakten in Kaya’s huis. Ieder d’r eigen plekje en dat ging goed.

Noah wilde graag met de bal spelen en die pakte zo ook bij elke uitgaansbeurt, ook s’avonds, maar ja dat gaat natuurlijk niet! Oud en nieuw, met het vuurwerk ging met kaya goed maar Noah had er veel moeite mee en kroop weg en uitlaten had niet veel zin, straigt ahead naar huis! In februari werd Noah 13 jaar en in de winkel kreeg ze kadootjes en snoepjes. De ene keer dan begroette ze de mensen en de andere keer bleef ze rustig liggen en negeert ze de mensen. Net hoe d’r pet stond! Kaya daar en tegen lag voornamelijk in de keuken en liet zich niet zien of amper. We denken dat zij liever de bank thuis had en we hebben zoveel mogelijk gedaan om haar thuis te laten voelen maar ja wat gaat er in dat koppie om? Het ging ook bergafwaarts met haar, ze zakte door haar poten. De pillen deden niet genoeg werk de achterkant viel uit. Kaya kon dat niet goed hebben ze had nog de levenslust maar kon niet meer vooruitkomen. Dat deed ons erg veel pijn om haar toch in te laten slapen maar ze was ook alweer 14 jaar en dat is een mooie leeftijd.
Noah had het rijk alleen, maar ja wij weten ondertussen dat het niet voor lang is. Toch duurde het even, Ivo had moeite om Kaya en Nookay te verwerken maar 2e pinksterdag gingen we toch weer op weg voor Benjamin(Benji, Ben, Beer!!!)

Op de foto kon je niet echt zien hoe groot ie was en toen de asielmedewerkster aan kwam lopen schrokken we wel. Dat is niet echt een labrador, daar zit echt wel New Foundlander in, zo groot!!! Wat een schat meteen knuffelen dus dat zat wel goed, Noah negeerde de boel, die vond het niet leuk bij het asiel. Kunnen we iets bij voorstellen! Al gauw kwamen we erachter dat Beer een echte mensen liefhebber was en was eten is natuurlijk altijd oke. We gingen een weekendje kamperen met vrienden, ach hij loopt niet weg kunnen wij effe de boel opzetten. Beer lag natuurlijk meteen in het bergstroompje. Maar dat ging niet goed, hij had snel door dat je via het stroompje heel makelijk bij ander mensen kon komen en stond bij een stel kampeerders de pan leeg te eten!! Ja en dan staan ze nog dom er naar te kijken ook. Hij was groot en indrukwekkend maar je kon alles met hem doen dus ook z’n halsband pakken en wegtrekken. Maar goed een mooi verhaal en de mensen konden er uiteindelijk wel om lachen!! Noah gedroeg zich als een dame, erg rustig en altijd in de buurt.


De twee honden wenden aan elkaar. Beer zocht wat meer toenadering maar Noah wilde dat niet echt. Die zoekt echt een rustig plekje voor zichzelf. Beer ontpopte zich als een liefdevol beest, iedereen was gek op hem en hij op iedereen. Lange wandelingen zat er niet in alle 2 konden niet flink wandelen.

Noah is alweer 1,5 jaar bij ons en in febr. 14 jaar geworden. Geestelijk gaat ze wat achteruit en we dachten echt dat zij als eerste zou gaan maar nee vrijdag 22 april 2011 wilde Beer geen snoepje en wilde niet mee uit. Hij bleek vocht in z’n buik te hebben, dat kwam door een tumor. Dat is tijdelijk op te lossen maar uiteindelijk gaan ze er dood aan en aangezien Beer de seniorleeftijd had voor zo’n grote hond vonden we het tijd voor hem, geen lijdensweg. Noah gaf Ivo een knuffel en alles was oke voor haar. Wij missen toch wel die liefdevolle hond die altijd om aandacht bij je kwam.